A I.A. NA NEUROLOXÍA

Carmen Caldelas Magán

Como a maioría de nós sabemos, I.A. son as siglas do composto “intelixencia artificial” (artificial intelligente).

Unha intelixencia artificial forma parte do campo científico da informática que se centra na creación de mecanismos e máquinas que poden realizar tarefas e amosar comportamentos considerados intelixentes. Enfocado dende outra perspectiva, moitos profesionais afirman que unha I.A. pódese considerar como “unha máquina que pensa coma un humano”.

Mais este concepto non é de todo correcto. Ata a data, aínda non se crearon máquinas capaces de desenvolver accións comparables ás que realiza a mente humana.

A teoría do procesamento da información de Mahoney considera ao ser humano coma un procesador de información a partir de estímulos externos e internos que se van recollendo na memoria, e é capaz de elaborar respostas transmitidas tamén mediante estímulos que compartan certa similitude. Segundo esta, os elementos estruturais do procesamento da información son: por unha banda atopamos o rexistro sensitivo (información interna e externa), tamén a memoria a corto prazo (almacenamento inmediato da información seleccionada) e por último, a memoria a longo prazo (que organiza e dispón a información durante máis tempo). Ademais, as categorías do procesamento son catro: atención (recibe, selecciona e asimila os diferentes estímulos), codificación (simboliza os estímulos segundo estruturas mentais propias), almacenamento (organiza e mantén na memoria os símbolos codificados) e recuperación (uso posterior da información organizada e codificada ante estímulos similares aos que lle ocasionarán).

Relacionado ao ano no que xurde este gran e importante fenómeno, non foi ata 1956 que o termo “intelixencia artificial” veu a luz a mans dun congreso composto por John McCarthy, Marvin Minsky e Claude Shannon, na Conferencia de Dartmouth.

·Intelixencias artificias na Medicina:

O campo da Medicina é un dos máis afectados de forma positiva por estes artefactos, pois require de múltiples e variados procesos que poden facilitarse co uso de I.A.A.S. (infraestrutura como servicio, unha forma de cloud computing que ofrece aos usuarios finais unha infraestrutura de TI a través de Internet). Actualmente, estos aparellos xa están bastante presentes neste campo, pero non en todos os ámbitos.

O seu uso mellorará significativamente a atención dos pacientes e, en xeral, a I.A. ten o potencial para mellorar os resultados entre un 30% e un 40%, á vez que reduce o coste dos tratamentos nun 50%.

Non obstante, como subraia o enxeñeiro Juan José Cerrolaza, investigador do laboratorio BioMedIA, do Imperial College de Londres: "A intelixencia artificial non vai substituír aos médicos, é un aliado".

Algúns exemplares importantes destes aparellos son: 

-SkinVision: en galego, visión da pel. Esta app permite detectar os cancros de pel unicamente ca cámara do noso teléfono móbil. A súa precisión é superior ao 70% no diagnóstico do melanoma, un dos cancros cutáneos que máis mortes ocasiona.

-Biofourmis: Biofourmis é unha startup fundada en Singapur, a cal aproveita o poder da I.A. para mostrarnos patróns personalizados para detectar o deterioro da saúde do paciente en cuestión. Esta app de android será accesible para todas as persoas e xa se está deselvolvendo o seu uso nunha minoría de países: Singapur, China, Xapón...

E coma estes, moitos máis capaces de facilitar o traballo de miles de expertos, como pode ser o sistema quirúrxico Senhance, o sistema robótico Flex ou o proxecto español Broca… entre outros.

·Intelixencias artificiais na neuroloxía:

As enfermidades neurolóxicas son unha causa cada vez máis frecuente de mortalidade e discapacidade, e o seu coidado implica un gasto excesivo para os pacientes e as súas familias, así como para o sistema de saúde en xeral.

Na iniciativa máis grande para impedir a carga de enfermidades a nivel mundial, a Global Burden of Disease Study 2010 estimou que sobre o 30% do total das enfermidades estaba relacionado ca neuroloxía, a psiquiatría e o consumo de substancias. Do mesmo xeito, estímase que custan sobre 800.000 millóns de euros ao ano, só para Europa. Polo tanto, as enfermidades que afectan ao sistema nervioso constitúen unha urxencia e un gran desafío para os traballadores e investigadores desta especialidade.

É aquí onde conectamos os conceptos vertidos inicialmente coa neuroloxía. A postulación de sistemas de I.A. que poidan interactuar cos pacientes nas súas casas ou no centro de saúde máis próximo, cunha formación equivalente ao do médico especialista en neuroloxía, permitiría reducir a falta de igualdade no acceso á saúde e optimizar o coidado dos pacientes con enfermidades neurolóxicas, resolvendo ademais a falta de recursos monetarios e humanos polo seu menor costo e mantemento.

Existen numerosos exemplos de ferramentas da I.A. que se empregaron exitosamente na Medicina e na neuroloxía, concretamente. Estas poden dividirse en tres subtipos de aplicacións: 

1.- I.A. pronóstica: Neste caso estariamos a falar dunha intelixencia artificial encargada de tratar ao paciente despois de recibir o diagnóstico correspondente. Este primeiro tipo constitúe a unha ferramenta que, unha vez engadida á nosa normalidade, a vida laboral será case inimaxinable sen ela.

2.- I.A. de análise: Esta sería bastante máis complexa que a mencionada anteriormente, xa que estaría encargada de coller e analizar todos os datos obtidos nos ámbitos da radioloxía e da anatomía patolóxica. Este segundo, que se basea na interpretación de determinadas imaxes, é o que ten máis vista a ser empregado nos próximos anos.

3.- I.A. de asistencia: Este exemplo sería empregado como ferramenta de asistencia no proceso de diagnóstico, sen a necesidade de que ningunha persoa interveña.

Para as aplicacións de tipo pronóstico, a incorporación de datos provintes de múltiples fontes permitirá reemplazar as escalas actuais por outras moito máis complexas e precisas. Este último subtipo é aínda moi recente e posiblemente será o que demore máis en ser introducido.

Pero súrxennos dúas cuestións ao respecto: Será posible que unha I.A. deselvolva traballos de “conversa” cos pacientes? E, pode chegar a ser viable?

A resposta a ambas cuestións é si. De feito, relacionado a este tema, os últimos traballos a nivel mundial crearon unha nova I.A.: SHOPIA.

Esta intelixencia artificial é capaz de diagnosticar cefaleas cunha precisión perfectamente equivalente á dun neurólogo (ou incluso superar a este), e que poida ser implementada sen barreiras xeográficas, unha característica fundamental para os seus inicios.

Probáronse as capacidades da máquina subministrándolle datos en dous grupos que permitiríanlle ao sistema deselvolver un algoritmo predictor empregando técnicas “latent semantic analysis” e “support vector machine”. O resultado foi o esperado: SOPHIA obtivo un rendemento equivalente ao dos profesionais da saúde, podendo diferenciar cefaleas primarias de secundarias cunha sensibilidade do 90,2% e unha especificidade do 93%, mentres que os neurólogos en promedio obtiveron unha sensibilidade do 82% e unha especificidade do 85%. Polo tanto, un sistema de I.A. pode diagnosticar estas dores de maneira similar á dun neurólogo.

O motivo principal para que o comezo do traballo de SOPHIA sexa relacionado a este tipo de malestar é que constitúe á principal causa das visitas neurolóxicas.

O sistema debe ir mellorando e evolucionando co paso do tempo e os avances dos estudos, pero o que é claro e verdadeiramente certo é que a convivencia ca I.A. atópase moi próxima, e cambiará as novas vidas cotiás antes de que nos poidamos decatar.

O ROBOT DA VINCI

Blanca García Mosquera

A cirurxía robótica é un novo método cirúrxico das últimas décadas que goza dunha morea de ventaxas. Porén, todo neste mundo ten os seus beneficios e as súas limitacións. Tras explicar brevemente a historia e o funcionamento do robot Da Vinci, falaremos sobre as súas vantaxes e dos seus inconvenientes.

HISTORIA

O primeiro uso do que temos constancia do emprego dun robot con fin cirúrxico é do brazo robótico PUMA 560 en 1985 nunha intervención non-laparoscópica. Tras este acontecemento exitoso, outros robots se empregaron co mesmo fin, facilitar a cirurxía. Mais foi o robot da Vinci o que abreu un novo camiño neste mundo da cirurxía robótica.

O sistema de cirurxía robótica Da Vinci foi o primerio en ser aprobado pola FDA (Administración de Alimentos e Medicamentos) para a ciruxía laparoscópica en xeral no ano 2000. Foi aprobado para os seguintes procedementos:

-Cirurxía urolóxica

-Cirurxías xerais laparoscópicas 

-Cirurxías xerais toracoscópicas non-cardiovasculares

-Procedementos toracoscopicamente asistidos de cardiotomía.

Tras isto, o robot Da Vinci e a cirurxía robótica continuaron o seu camiño mellorando co paso do tempo.

A primeira operación en Galicia realizada con este robot foi en Vigo o 13 de marzo de 2019 a unha paciente que se someteu a unha histerectomía e linfadenectomía e resultou exitosa.

FUNCIONAMENTO

O cirurxián traballa sentado frente un monitor que lle ofrece unha visión de alta calidade da zona operada. Isto débese a que un dos brazos do robot ten incorporada unha cámara, polo tanto, o cirurxián poderá facer desprazar a imaxe cara onde queira ou ampliar, ata pode chegar a ver a anatomía microscópica se fose preciso. Dende alí tamén manipula os brazos do robot, equipados cada un cun instrumento cirúrxico diferente. 

Ao paciente, unha vez é sedado, instálanselle os 8 puntos de acceso a onde se acoplan os brazos do robot e unha vez dentro, serán esclavos do cirurxián. Os axudantes do cirurxián tamén poden axudar sinalando ou debuxando sobre a pantalla, dando a coñecer as súas impresións. 

Todo isto está conectado a un ordenador que é como o “cerebro” do robot Da VInci.

BENEFICIOS E LIMITACIÓNS

Igual que todo nesta vida, o robot Da Vinci tamén ten as súas vantaxes e os seus inconvenientes. A continuación, algúns deles:

> BENEFICIOS:

-Menos secuelas e dor postoperatoria

-Invasión mínima

-Menos complicacións

-Recuperación máis rápida

-Mellor visión do paciente

-Control do temblor

Mais… “Por moitos artiluxios que se incorporasen a un quirófano, nada sería posible sen o coñecemento e as mans expertas do cirurxián.” (Pedro Guillén)

Despois diso:

> LIMITACIÓNS:

-Tamaño do robot (moitos quirófanos non son o suficientemente amplos para traballar co robot)

-Variedade de instrumentos limitada

-Tempo de preparación do robot

-Moi caro de comprar e manter xa que os seus refugables, por exemplo, costan moitos cartos (o mantemento do robot da Vinci pode chegar a acadar un custo superior ao millón de euros anuais)

Con isto, xa coñecemos un pouco mellor este robot, que probeblemente sexa nun futuro, non tan afastado, común nos quirófanos.

OS DESPERTADORES AXBO

Víctor Manuel Sanmarco Suárez

Os despertadores AXBO, son despertadores que despertan as persoas cando estas están no mellor ciclo da noite

, xa que as persoas, cando durmimos temos uns ciclos diferentes, nos que dependendo en que ciclo e en que lugar do ciclo nos desperten, estamos de mellor ou de peor ánimo.

Estos despertadores son electrónicos aínda que funcionan cunha pila interior. Teñen dúas muñequeras, que están conectadas inalámbricamente co despertador, para poder leer os ciclos de cada persoa. Cada persoa ten uns ciclos diferentes aínda que cada un dura arredor de 30 minutos. Estes despertadores, teñen uns menús característicos para poder programalo do xeito que cada un desee. Pódese poñer para que te desperta cunha determinada música ou outra e tamén ten uns sonidos para que te axuden a quedarte a dormir, e cando as muñequeras leen os ciclos de que xa estás a dormir, esta música apágase.

Este despertador ten un funcionamento sinxelo xa que os seus compoñentes son moi fáciles de manexar, porque trae incluído un manual de instruccións.

A parte de que te desperte no momento óptimo para que non te atopes cansado, consome moito menos ca un despertador elécrtico porque está conectado todo o día á corrente, o despertador ten unhas características positivas para cando te despertas como or exemplo atoparte moito mais descansado e con mellor humor. Tan só tes que colocar a muñequera e a na que queres que te desperte; ten un marxe de media hora de tempo para que logre despertarte no mellor momento pero nunca te desperta máis tarde da hora que marcaches. Por exemplo se queres que te desperta ás 7.30h, como moita diferencia despertate ás 7.00h nunca ás 8.00h.

O despertador ten un custo arredor de 150 € - 200 €.

OS DETECTORES DE GASES TÓXICOS

Raúl Trasande Silva

Os detectores de gases tóxicos serven para detectar a presenza de algún tipo de gas invisible e inoloro , ou que non podamos percibir de ningunha maneira .Estos gases poden producir intoxicación ou incluso envelenamento antes de que os podamos detectar,o que ás veces provoca a morte do individuo.

O primeiro tipo de detector do que falarei será:
-O explosímetro: Serve para medir as concentacións de vapor de gas ou gases inflamables que pode haber nun espazo pechado.O gas entra por un filtro de metal basto, e entra en contacto con dous filamentos quentes de platino dentro do sensor, estes filamentos están á mesma temperatura e teñen a mesma resistencia.Peo un filamento está revestido por un catalizador (acelerador químico) , entón os gases combustibles arden neste filamento, mentes, no outro filamento non ocorre nada.Esa combustión fai que se incremente a temperatura e , polo tanto , que aumente a resistencia. Este cambio na resistencia, trasládase en cifras na pantalla do medidor. Os explosímetros ou detectores de gases inflamables básanse todos na ponte deWheatstone.
Outros detectores deste tipo (medidores de rango ancho) utilizan un semicondutor de óxido de metal e teñen a vantaxe de que poden funcionar con niveles baixos de osíxeno.
-Medidores de osíxeno: Estes medidores serven para saber se nos encontramos nos niveles normales de osíxeno en aire (é o 21%) . Os resultados desta medición poden variar xa que algúns compostos de flúor ou cloro poden facer que se indiquen medidas seguras cando non é así.
Os detectores de osíxeno teñen unha celula electroquímica formada por dous electrodos e un electrolito alcalino que vai recuberto por unha membrana pola que entra osíxeno que reacciona co electrolito e produce corrente e polo tanto unha voltaxe . Esta voltaxe é intepretada como unha porcentaxe do osíxeno en aire que estamos a medir.

- Detectores multigás: Estes detectores detectan varios gases, tres ou catro , como máximo, ademais do nivel de concentración de osíxeno e o nivel de explosividade.Os máis comúns son para monóxido de carbono, sulfuro de hidróxeno ….etc.
Estes aparatos funcionan como medidores de osíxeno, e como estes poden verse interferidos por outros gases ou vapores, xa que o funcionamento é similar , utilizan un detector que funciona en reacción química co gas.A estes detectores tamén lles afecta a temperatura ou a presión atmosférica. Hai moitas ofertas no mercado deste tipo de detectores , incluso detectores portátiles que resultan de grande utilidade para diversas profesións nas que o perigo de intoxicación por algún tipo de gas é moi elevado , como a de mineiro ou traballos nas industrias como as do petroleo , gas , siderurxia e inclusive servicios.
- Detectores de gases por tubos clorimétricos: Indican a presenza e concentración de vapores de gas tóxicos ou inflamables en determinados ambientes.Utilízanse con con gases coñecidos, xa que lle temos que colocar o tubo ou chip, do gas que queremos medir.A concentración do contaminante que medimos vese pola cor do tubo que lle colocamos , un tubo que leva un reactivo e que ao colocalo no medidor rompese e mediante unha bomba que fai pasar on gas a medir polo tubo e que asi reaccione e o podamos medir.(Non é inmediato hai que comparar cunha escala para ver a concentración do gas que queremos medir)Tamén poden verse afectados por efectos medioambientais.

- Detectores de monóxido de carbono: O monóxido de carbono (CO) é un gas inoloro, insipido e incoloro , de grande toxicidade , e imposible de percibir polo ser humano. Con altos niveles deste gas , podese chegar ata a mesma morte , por iso é recomendable ter , detectores de monoxido de carbono en calquera lugar da nosa casa en onde haxa calquer aparato de combustión (coma por exemplo cociñas , chimeneas , garaxes…).
Os detectores deste tipo de gas seguen este patrón de funcionamento : un círcuito electrónico mide a variación da resistencia entre os eléctrodos de un sensor en estado sólido calefaccionado que esta especialmente diseñado para a detención de CO.
Este sensor conta con un filtro de carbón que lle permite a selectividade do gas a sensar , evitando a interferencia doutros gases presentes no ambiente.Estos detectores débense instalar nun sitio axeitado ; no caso destes detectores seria cerca do ambiente perigoso onde pode haber un risco elevado. Hai diversos tipos .
Polo tanto , o máis importante é previr os riscos das inhalacions destes gases , xa que a maioría dos usuarios dos mesmos non se decatan dos riscos que conlevan , e , polo tanto , todavía se seguen a producir cada ano mortes por isto.
Para evitalas hai que ter en conta que :
-Os conductos do aire deben de estar en boas condicións , e non se deben de tapar os mesmos.
-Os aparatos domésticos deben de estar instalados axeitadamente , e antes de usalos hai que ler as instrucións.
-Non se pode deixar o quentador encendido cando se esta fóra da casa ou na cama.
-Facer revisións do gas cada ano.
E recordade que a pesar de todo isto , segue sendo mellor ter un detetor na casa

TECNOLOXÍA PARA INVIDENTES

Carmen Diz Fernández

Os problemas de visión, especialmente a cegueira, fan que a vida das persoas que a padecen sexa moito máis difícil que a vida dunha persoa normal. A estas persoas preséntanselles moitos retos que moitas veces non son fáciles de superar. A vida das persoas invidentes non é fácil. Os científicos pretenden desarrollar avances como pantallas táctiles con mellor tecnoloxía e maiores prestacións que as que existen actualmente. Para axudar a estas persoas a adaptarse ao modo de vida cotidiano da mellor maneira posible, creáronse múltiples recursos.

Entre os aparellos que se inventaron, encóntranse os teclados braille para PC, xa que os ordenadores xogan hoxe en día un papel moi importante na vida de calquera persoa. Este proxecto foi iniciado en 2004, pola proposta da ONCE, coordinado polo investigador do Departamento de Microelectrónica e Sistemas Electrónicos de UAB, Jordi Rosy. Estes teclados, permiten combinar as teclas funcionales dun teclado convencional, con oito teclas Braille que permiten escribir en calquera idioma. Estes teclados ofrécenlle ao invidente unha gran facilidade para traballar con fórmulas matemáticas e programas de edición musical. Outro aparello moi útil é o bastón que lles axuda ás persoas invidentes a desplazarse. A estes bastóns, agregáronselles dispositivos como sensores de proximidade, que cando detectan un obxecto cerca, poden facer que o bastón vibre por medio duns pequenos motorcitos que comezan a xirar. Os dispositivos pódense axustar para que, dependendo da proximidade de obxecto vibre máis o menos forte e persoa invidente poderá ubicar a distancia á que se atopa o obxecto. Tamén existen operacións que permiten recuperar a vista. Aínda non están moi extendidas, e moitas, están en fase de experimentación, pero algunhas delas deron bós resultados.

Unha das operacións que xa é posible facer é a de recuperar a vista insertando unha peza dental nun ollo. A peza dental ten que pertencer á mesma persoa e só se pode facer esta operación se o problema se dá nos dous ollos. O motivo polo cal se inserta unha peza dental, é porque poden ser utilizados como implantes de córnea artificial. Este tipo de operacións realízanse cando o paciente non pode recibir un transplante de córnea de forma normal. Outra das operacións, que está en fase preliminar, é a dos implantes de ollos biónicos para recuperar a vista. Fixéronse algunhas intervencións no Hospital Oftalmológico Moorfields de Londres que lles permitiron recuperar a vista a dous pacientes. Aplicóuselles unha tecnoloxía chamada Argus II que está desarrollada pola compañía estadounidense Second Sight. Ambos pacientes, recuperaron un nivel básico de visión e poden distinguir luces e sombras. Argus II está formando por unha pequena cámara de video incorporada a unhas pequenas gafas. Recollen a información do exterior e envíase unha unidade de procesamento que, a súa vez, transfórmaa en sinais eléctricas e devólveaa ás gafas. Os electrodos estimulan a retina que envía impulsos ao cerebro a través do nervio óptico.

As redes sociais: Un fenómeno social e económico

Andrea Pilar Olivera García

As redes son formas de interacción social, definida como un intercambio dinámico entre, grupos e institucións en contextos de complexidade. Un sistema aberto e en construcción permanente que involucra a conxuntos que se identifican nas mesmas necesidades e problemáticas, que se organizan para potenciar os seus recursos.

En Internet, as redes sociais gañaron o seu lugar dunha maneira vertixinosa converténdose, básicamente, en negocios para as empresas e lugares para os encontros humanos.
Represéntanse en forma dun ou máis grafos
no cal os nodos representan á súa vez a individuos e as aristas as relacións entre eles. Estas relacións poden ser de distinto tipo, como intercambios financieiros, amizade, relacións sexuais ou rutas aéreas. Tamén é o medio de outra relacións por medio de xogos en liña, chats, foros, spaces...
Segundo o tipo de relacións que se establezan, as redes sociais poden ser:
a) Didácticas (só indican ausencia ou existencia da relación) ou valoradas (nas que a cantidade da relación se poida medir en términos de orde ou de peso).
b) Simétricas (a relación en realidade é a unión entre actores que sempre é recíproca) ou dirixidas (que un membro A teña relación cun individuo B e que non implique que B teña esa mesma relación con A) Estudos realizados afirman que o 83% dos xoves de España usa alomenos algunha das redes sociais, como son as estadounidenses MySpace, Facebook ou Hi5 ou, pola contra, algunha das españolas Wamba ou Tuenti (esta última, xa líder).

Sen dúbida a maioría das redes sociais son un bó negocio para as empresas que as posúen; como Tuenti, unha das redes máis vistadas en España, con 4.500.000 de persoas rexistradas e que facturou en 2008 máis de 600.000 euros, cifra que espera multiplicar por dez no 2009. Estas cantidades que fan que a empresa estea actualmente valorada nuns 55,88 millóns de euros.
Conocer xente que comparte os nosos intereses, colaborar con eles e compartir información é a parte positiva de pertencer a un destes tipos de redes, pero tamén ten os seus contras, como a perda de privacidade (sobre to
do en menores), roubo de identidade e difamación . Ó pronto volvémonos accesibles a calquera persoa, e non sempre é bo. Hai que evitar relevar información sensible como teléfonos, direccións e nin falar de contas bancarias e passwords.
Debido a estos aspectos negativos, a Axencia Española de Protección de Datos está levando a cabo unha campaña de concienciación sobre a transcendencia que ten que por a disposición de toda a Rede fotos, preferencias sexuais, inquietudes ou credos relixiosos.

PULSEIRAS ELECTRÓNICAS CONTRA MALTRATADORES

Álvaro Rey Cascallar

As pulseiras son dispositivos electrónicos que actúan como transmisores e serven para a localización de persoas. Normalmente empréganse no caso de reclusos e maltratadores, pero tamén son usadas con algunhas modificacións na seu funcionamento para localizar enfermos de alzheimer, para impedir o rapto de bebés en hospitais e mesmo para controlar a medicación de enfermos crónicos ou terminais.

No caso dos maltratadores, as pulseiras que se empregan en España están feitas dun material irrompible e hipoalerxénico. Estes transmisores poden colocarse tanto na boneca coma no nocello e pesan ó redor de 30gr. Foron creados pola compañía israelí Elmo Tech.
Para o funcionamento da pulseira son necesarios dous equipamentos: o do agresor e o da víctima.
+ O equipamento do agresor consta de:
-Transmisor: Tamén denominado brazalete ou pulseira. Emite un sinal de radio de forma periódica e as baterías non requiren mantemento. No caso de que o agresor o quite, actívase unha chamada á policía.
-Unidade de localización: A súa función é enlazar, vía GPS, co centro de control para o envío de información do agresor, controlar a proximidade do transmisor, obter a posición GPS para a súa localización e detectar a entrada e saída das zonas de exclusión.
-Repetidor de proximidade: Consiste nunha antena cunha unidade electrónica receptora-transmisora que se instala de forma permanente no domicilio do agresor e está en constante conexión co centro de axuda.

+ O equipamento da víctima consta de:
-Unidade de notificación portatil: É un equipo do tamaño dun buscapersoas que indica a proximidade do agresor mediante sonido, vibración e texto de pantalla.
-Unidade de notificación fixa: É un equipo de instalación permanente no domicilio que avisa acusticamente da cercanía do agresor, avisa ó centro de control das situacións de perigo e permite á víctima falar por teléfono GSM co centro.
-Repetidor de proximidade: É unha antena similar á do equipo do agresor, e que permite a instalación dunha unidade de notificación fixa, en permanente conexión co centro de control.

Como vemos, outra vez a tecnoloxía ó servicio da sociedade. O certo é que aínda así segue a aumentar o número de víctimas de violencia de xénero, ás veces por erros humanos e outras porque a tecnoloxía tampouco e infalible; na memoria de todos o recente caso ocorrido en Pontevedra.

Consecuencias do uso de videoxogos nos mozos: pros e contras

Eva Limeres

Os videoxogos, na actualidade, constitúen un dos instrumentos máis atractivos, pois promoven valores, actitudes e comportamentos imperantes na nosa sociedade, e unha das actividades de entretemento máis importante para o xogo dos adolescentes debido a variedade de formatos, adaptados ós diferentes poderes adquisitivos e circunstancias. A meirande parte das veces usase máis o videoxogo nos tempos de lecer aínda que tamén o utilizan nas épocas de estudo, o que fai que o adolescente (segundo o videoxogo que exerza) desenvolverá pros ou contras na súa educación. Este xeito de entretemento sen precedentes é froito do auxe da tecnoloxía informática e da televisión.

Os videoxogos aumentan de forma acelerada e son os primeiros nos mercados, de feito, sitúense entre os primeiros postos de ventas de xoguetes. Todo tipo de aparatos como: Game Boy, videoconsolas, maquina portátil de peto, ordenadores, fan que os país e nais queden abraiados sobre como os seus fillos se enganchan a esta plataforma tecnolóxica que levan no seu soporte CD-ROM interno, cartucho, CD, xogos on-line, etc.
Existen varios contras dos videoxogos. Esta estudado que poden crear adicción e mesmo poden producir ataques epilépticos. Estudios afirman que son os mecanismos que xeran a violencia, poden facer que unha persoa chegue a realizar as imaxes que están vendo dia a dia na súa pantalla do aparato elixido, como por exemplo: asasinar a outras persoas, roubar, etc. Algúns videoxogos poderían ser unha das claves explicativas desta 'violencia cultural', na medida en que poden potenciar contidos e valores ligados a violencia, o sexismo e/ou racismo.
Sen embargo, e por outra banda, os videoxogos tamén encerran aspectos positivos. Recóllense excelencias sobre o uso dos videoxogos, pois hainos educativos e terapéuticos. Aínda que socialmente se pensa que os videoxogos favorecen o illamento, diversas investigacións demostran que o seu uso é unha actividade con carácter marcadamente social.

É dicir, os país serán, á hora de compralos, os responsábeis, xunto cos seus fillos, de escoller os videoxogos máis adecuados. Deberán seleccionar aqueles que non conteñan contidos altamente violentos, racistas ou sexistas. Polo tanto, os efectos positivos ou negativos do uso dos videoxogos dependerá en gran parte pola familia. Pero, dita acción preventiva non implica só á familia, a escola e determinados aspectos sociais, culturais e políticos deben asumir a súa parte de responsabilidade e buscar mecanismos concretos e adecuados para non contribuír a xerar maior doses de violencia, compulsividade, sexismo ou illamento.

Aportes da Tecnoloxía para mellorar as condicións de vida das persoas con discapacidade física

Mireia Garcia Mosquera

No mundo, hai moita xente con algún tipo de discapacidade física, pero hoxe en dia, case se poden integrar á sociedade, como persoas normais, debido aos novos avances tecnolóxicos. Grazas a estes novos avances da tecnoloxía, moitas persoas con discapacidade, poden levar unha vida diaria normal, teñen mais facilidades, mais oportunidades de atopar un oficio, poden valerse por si sós e sen axuda de nadie... Neste “post” o que vou intentar é explicarvos algúns destes avances tecnolóxicos.

Sintetizadores de voz.
Din moitos expertos que un dos problemas mais grandes que hai entre as persoas discapacitadas é a discapacidade visual aguda; isto significa que non teñen suficiente capacidade de visión, pero grazas as novas e avanzadas tecnoloxías, estas persoas poden estar tranquilas xa que para algo se inventou o sintetizador de voz. Este recurso, é un dos mais recomendados polos expertos, consiste en cantar os textos que aparecen nas pantallas. Algúns destes sintetizadores han conseguido fecerse portátiles.
Polímero electro-óptico.
Un polímero é un material conseguido a través da inxeñería molecular. A eficacia dos novos polímeros é cinco veces mais útil, que o material inorgánico que se utiliza para fabricar aparatos ópticos. Este novo avance contribuirá nas grandes melloras dos aparatos ópticos que forman parte do sector de telecomunicacións e ordenadores de alta velocidade. Este material conseguiuse grazas á colaboración entre Lumera e a Universidade de Washington. Científicos de esta universidade aplicaron novos avances da nanotecnoloxía para producir unha maior eficiencia, que outros materiais, na actividade do electro-óptico.Según un portavoz da universidade, estes nanomateriais, permitirán maior número de posibilidades no campo de diseños de aparatos.

Tecnoloxías adaptadas.
Alt64, é unha consultora especializada en internet. Non fai moito tempo, presentou o monitor Eye Track 1750, este monitor permite escribir ou navegar pola rede só dirixindo a mirada cara o monitor. Tobii Technology, é unha empresa sueca que lanzou ó mercado este monitor, que lles facilita as persoas con algún impedimento físico, provocados por enfermidades como tetraplexia ou escloriose múltiple, manexar sen ningún tipo de problema o ordenador.
Outra empresa importante IBM, creu na década dos sesenta, un mecanismo de recoñecemento de voz do usuario, inventou un software para escribir u editar textos sen necesidade do teclado. A súa última creación foi a Web Adaptation Technology (WAT), un software, no que o usuario pode configurar como quere ver, escoitar e activar os sitios, xa que ten a facultade de elixir o tamaño das letras, dos espacios entre líneas... poñendo o cursor entre o requerido, e facilita o uso do rato e do teclado, entre outras alternativas. Outro tipo de enfermidades son as enfermidades neurodexenerativas que grazas a avances da tecnoloxía pódense facer tratamentos con carbamatos de fenilio.

X Woofer, un colar vibrador.Trátase dun revolucionario sistema, de audio-vibración, que se coloca a redor do cuello e permite captar, as sensacións da película, da música ou do vídeo xogo, multiplicando as sensacións. Un día nunha feria unha chica provou este colar vibrador, púxose a ver a televisión e á vez que a ía vendo, notaba como o seu corpo vibraba, cando rematou de probalo, pedíronlle a súa opinión con respecto ao producto, ela non tiña palabras para expresar o que sentira poque non podía creer o que acavaba de ver, quedou moi contenta. Moitas veces pensamos que xa o temos todo visto e non é verdade, por exemplo, con respecto á tecnoloixía, cada vez o inxenio de moitos fabricantes nos sorprende mais. Este aparato é compatible con calquera: DVD, TV, CD Player, Navegador, PS/2, X-BOX, Ordenador...

Prevención de accidentes domésticos

Catuxa Magariños

No noso fogar pasamos moitas horas ao longo da nosa vida e é moi probable que sucedan accidentes domésticos por algún que outro despiste. Ainda que todos os membros da familia teñen as mesmas posibilidades de sufrir un accidente, son os cativos e as persoas maiores os que os sofren con maior frecuencia. Isto ocorre pola ignorancia e a despreocupación. A maioría destes accidentes domésticos son a causa de caídas, intoxicacións, alerxias, irritacións, queimaduras, incendios e explosións, electrocucións, asfixia respiratoria, golpes e feridas. Velaquí algúns consellos para previlos:

* Evitar tocar un enchufe coas máns molladas: previr electrocucións
* No cuarto dos rapaces que ás veces queren deixar unha luz encendida pola noite, deixarlle unha de baixo voltaxe ou a pilas.
* Nas salas de estar, as televisións que sexan de alto voltaxe, colocalas sobre unha base firme para evitar que caian. Apagar a televisión cando saia da habitación e evitar que a rodeen cortinas nin muebles para evitar incendios.
* Os extintores deben ser capaces de apagar incendios eléctricos ou de combustibles. Débese comprobar a miúdo a súa presión…
A metade dos rapaces que morren cada ano son por accidentes domésticos. Os menores de quince anos tiveron que recibir atención sanitaria debido a asfixias, atragantamentos, queimaduras por manipular obxectos dunha elevada temperatura, intoxicacións por fugas...

Os descoidos no fogar son debidos a excesos de confianza nun lugar donde existen moitos elementos perigosos como aparellos electrónicos, aparellos de gas... Como os cativos e os anciáns son os máis expostos a estes accidentes, é preciso utilizar guías donde explican as causas e consecuencias dunha serie de circunstancias ou elementos que son comúns en moitos fogares e que poden causar algún perigo. Estas guías normalmente están escritas en diferentes idiomas como o rumano ou o inglés, porque as persoas que coidan dos nenos e dos maiores suelen responder a estas nacionalidades.
Actualmente, os accidentes domésticos superan nas porcentaxes aos accidentes de transporte, deportivos ou de recreo. En España cada día rexístrnse máis de 5.120 accidentes domésticos o que o converte nunha das principias lesións, e está nas máns de todos evitalos ou polo menos reducilos.

Wifi, posible risco para a saúde

Eva Limeres

O wifi (Fidelidade Inalámbrica polas súas siglas en inglés) é unha tecnoloxía avanzada, con respecto as redes inalámbricas, que ata fai pouco deron por anunciar que era un posible risco para a nosa saúde. Segundo varios análises, non se coñecen suficientemente ben os problemas que causan as ondas de radio, é moi posible por non dicir, que é seguro, que a súas transmisións son de tres veces máis potentes que as emitidas pola torre de telefonía móbil.
Aínda que non se pode afirmar que sexa malo para a saúde, fai uns anos anunciaban que as torres de telefonía móbil non podían estar preto das escolas, quizais esto xa sexa tarde, pois agora nas escolas ou na maioría delas teñen zona wifi e, posiblemente, ó chegar a casa tamén estean rodeados desas ondas que nos poden causar efectos na nosa saúde, pero que polo momento non se encontrou ningún defecto.
Como afirman moitos profesores especializados, eles non lle deixarían ós seus fillos pasar moito tempo pegados a un ordenador que estivera producíndolle esas radiacións aínda que non causaran ningún problema, pero mais vale previr que lamentar, afirman.
A pesar de que o Wifi é unha tecnoloxía doada de manexar e que esta moi revolucionada na forma de conexión, traerá consigo bastantes problemas para o futuro. Con isto quero dicir, que se encontraron problemas polo seu uso. Aínda que a exposición das ondas wifi soen ser moi pequenas, xa que son transmisores de baixa potencia e soen estar a distancias do corpo, vivir nun entorno wifi, debe estar vixiado.
Pódese deducir que a radiación de microondas no rango da frecuencia Wifi causa cambios de conducta, xa que altera as funcións cognitivas, activa a resposta do estres e interfire nas ondas cerebrais.
Como podemos comprobar entre as tecnoloxías das torres de control de telefonía móbil, o bluetooh..., o máis prexudicial para a nosa saúde sigue sendo o wifi, xa que as outras tecnoloxías non aportan problemas algúns.

O bluetooh permite enviar: información, musica, fotos, etc.; e polo que se ve aínda non ten ningunha radiación que nos poida causar problemas cerebrais ou de ansiedade. Por outra parte, as torres de telefonía móbil aínda que antes de que se puidera deducir os problemas que causa o wifi, viña sendo o que nos preocupaba, xa que emitía ondas que causaban algunhas incomodidades. Despois de que saíu a luz o problema do wifi e como si se esqueceran dos problemas das torres de telefonía móbil, deixando a un lado esas radiacións que agora ó lado do wifi non viñan sendo nada. Non obstante as torres de telefonía móbil seguen proxectando esas radiacións que ninguén lle da interese por mirar por elas. Isto é debido a tecnoloxía wifi, xa que cando inventan algún obxecto novo esquecense por completo dos anteriores, deixando os problemas que estes causaban ó aire libre e despreocupándose deles.
Polo momento, aínda esta permitido utilizar esta nova tecnoloxía nos lugares onde poidas coller as ondas. A xente soe ter aparellos nos que a través de antenas as ondas son mellor captadas e así prodúcese o contacto co internet.
As novas propostas que suxiren agora nos pobos pequenos son estender antenas por todo o pobo e así os cidadáns/as poidan ter acceso a internet dunha forma gratuíta, e a unha velocidade de 54 Mbps (mega bits por segundo) motivo polo que se entende que non debe ser moi perigoso o problema do wifi coa saúde.
No entanto, con esto quero terminar, dando por aclarado, que os problemas do wifi non son aínda moi prexudiciais no que levamos traballado con eles, pero iso non quita que nos esquezamos del, deixando de lado como se fixo con moitas outras tecnoloxías que por sorte non causaron graves problemas.

ENXEÑERÍA

Nazaret Agrasar Crespo

É a profesión na que o coñecemento das matemáticas e ciencias naturais, obtido mediante estudio, experienza e práctica, aplícase con xuízo para desenrolar formas de utilizar, económicamente, os materiais e as forzas da natureza para beneficio da humanidade. Pese a que a enxeñería está ligada ao ser humano, seu nacemento como campo do coñecemento específico ao comezo da revolución industrial, constituíndo un dos actuais piares no desenrolo das sociedades modernas. Outro concepto que define a enxeñería é o arte de aplicalos os coñecementos científicos á invención, perfeccionamento ou utilización da técnica en tódalas súas determinacións.

As persoas que se dedican á enxeñería reciben o nome de enxeñeiros. O termo evolucionou máis adiante para incluír tódalas áreas nas que se utilizan técnicas para aplicar o método científico. Noutras linguas como o árabe, a palabra enxeñería tamén significa xeometría. A súa función principal é a de realizar deseños ou desenrolar solucións técnoloxicas a necesidades sociais, industriais ou económicas. Algúns dos obstáculos son os recursos disponibles, as limitacións físicas ou técnicas, a flexibilidade para futuras modificacións e adicións e outros factores como o coste, a posibilidade de levalo a cabo, as prestacións e as consideracións estéticas e comerciais.

Se existen múltiples solucións razoables, os enxeñeiros avalian as diferentes opcións de deseño sobre a base das súas calidades e elixen a solución que mellor se adapte ás necesidades. A ciencia intenta explicar os fenómenos recentes e sen explicación, creando modelos matemáticos que se corresponden cos resultados experimentais. Tecnoloxía e enxeñería son a aplicación do coñecemento obtido a través da ciencia e produce resultados prácticos. Os científicos traballan coa ciencia e os enxeñeiros coa tecnoloxía. Tamén pode haber conexións entre o funcionamento dos enxeñeiros e os artistas, sobre todo nos campos da arquitectura e o deseño industrial. A inicios do século XXI a enxeñería en seus moi diversos campos logrou explorar os planetas so Sistema Solar con alto grao de detalle, destacan os exploradores que se introducen ata a superficie planetaria; tamén creou un equipo capaz de derrotar ao campeón mundial de axedrez; logrou comunicar ao planeta en fraccións de segundo; xerou o Internet a capacidade de que unha persoa se conecte a esta rede dende calquer lugar da superficie do planeta mediante unha computadora portátil e teléfono satelital.

Grazas á enxeñería creáronse máquinas automáticas e semiautomáticas capaces de producir con moi pouca axuda humana grandes cantidades de productos como alimentos, automóviles e teléfonos móviles. Ante tódalas maravillas que significa a enxeñería, a humanidade non logrou eliminar a fame do planeta, nin moito menos a pobreza. A tecnoloxía para a Enx. Civil xogou un papel moi importante, en especial co desenrolo da computadora, que é unha gran ferramenta para os diferentes proxectos dende a elaboración de planos ata o cálculo estructural das obras, pero tamén poderíase nomear as calculadoras científicas, que facilitan moito. A tecnoloxía facilita o traballo dun enxeñeiro civil ademáis fan que os traballos sexan máis precisos e rápidos. Imaxinate por exemplo, o formigón armado, antes facíanse tódalas casas con paredes de carga e agora as cargas lévanse a través das vigas de formigón armado. E así con todo. O cálculo manual ao computerizado, os plásticos que substituen ao chumbo nas cañerias, o aceiro inoxidable para facer estructuras vistas, das losas das vías romanas, a terra compactada aos adoquíns ao asfalto e ata chegar aos novos asfaltos que reducen o ruído e o consumo dos vehículos.

COMO NOS CAMBIO LA VIDA LOS ORDENADORES

Andrea Tilves Fernández

No ano 1965, se comenzou a utilizar o término “informatica” en francia refirindose a ciencia a e as técnicas para recoller datos e para o seu procesamento con o fin de facilitar a toma de decisions.

Os ordenadores teñen unha enorme capacidade para manter (memoria) e procesar os datos. A informática e como un servicio o encontro con os demais nos diversos niveis, familiais, laborais, veciñais, nacionais etc...

A vida e crecimiento e esto supone cambios, pero podense producir cambios que signifiquen destruccions. A informática nos da moitas posibilidades de obter con a informatica que se necesite e de procesar con prontitude.

Ainformática e considerada como poder e se coloca o servicio da comunidade se ve moi claro o alto beneficio que pode resultar para a comunidade. As redes informáticas fan posibles o encontro entre persoas e familias anque as distancias sexan moi grandes.
A informática da gran facilidade para contar rápidamente esos datos. Todo isto fai posible que se poida tomar decisions a gran velocidade.

Tamén as máquinas e fàbricas que deben efectuar as decisions se van articulando mais con os ordenadores. De ese modo a ejecución se fai mais rapidamente e de modo mais sofisticado e preciso e ademais en cantidade moito mais mayor.

TÉCNICAS DE INVESTIGACIÓN POLICIAL

Noelia Quintáns Doce

A necesidade de dotar á policía de medios acordes cos tempos provocou no seno da mesma se creasen as Unidades de Policía Científica,con obxecto de dar resposta, a través da ciencia e a tecnoloxía,á actividade criminal.
Os policías que traballan nestos cometidos, polo xeral,non se van cara a cara cós delincuentes.O seu son as pequenas mostras e/ou os rastros casi invisibles deixados polos que están ao outro lado da lei.Co seu traballo, estos homes e mulleres da Policía Científica teñen suficiente para descubrir e describir as circunstancias nas que se produxo un feito con tanta claridade como se houberan estado alí.
Dende cheques falsos, entradas de fútbol, recibos ou cartas manuscritas, ata pelos humanos, restos de sangue ou de semen ;pasando por un amplo abanico de probas inculpatorias.
Coa axuda da tecnoloxía, que non deixa de avanzar cada vez máis rapidamente, e có uso combinado de vellas e novas técnicas criminalísticas(ADN,PCR,balística, huellas dactilares), a policía combate eficazmente o crimen, espelcialmente os casos “insolucionables”.
O crecemento da tecnoloxía forense facilitou a colección e o intercambio da información entre as axencias de xustiza criminal de todo o mundo.
Dentro da organización do CNP, e no Área da Policía Científica, definense, as seguintes sub-especialidades:



A RESEÑA POLICIAL:
É a dilixencia que ten por fin establecer ou delimitar a identidade dunha persoa ou cousa, mediante técnicas que determinan a indudable conformidade identificativa dun suxeito en previsión de que utilice nome falso, para establecer os seus posibles antecedentes policiales, xudiciales ou penitenciarios. Para iso unha das cousas que han de utilizar é: a utilización do sistema automático de identificación dactiloscopia(sistema NEC)

LOFOSCOPIA:
A lofoscopia é o procedemento da idientificación persoal basado no estudo e examen dos debuxos que forman as crestas e surcos papilares das llemas dos dedos(dactiloscopia), as palmas das mans(quiroscopia),ou as plantas dos pés(pelmatoscopia),como método.

DOCUMENTOSCOPIA:
É a técnica que trata de establecer a autenticidade ou falsedade dun escrito ou documento.

FOTOGRAFÍA POLICIAL:
Policialmente, a imaxen proporciona a estos profesionais da seguridade pública, a información necesaria para o esclarecemento de feitos delictivos e a identidade dos seus presuntos autores, co fin de poñelos a disposición das autoridades xudiciais.
Unha técnica policial da fotografía é a macrofotografía; que consiste en obter grandes imaxes de cousas moi pequenas.

BALÍSTICA:
A balística é a ciencia que estuda o movemento dos corpos no espazo, e sobre todo, dos prollectiles das armas de fogo.



NOVAS TÉCNICAS POLICIACOCIENTÍFICAS:
O Ácido Deoxiribonucléico, mais coñecido como ADN, todavía é unha ferramenta revolucionaria da identificación en moitas policías do mundo. Sen embargo, actualmente, ben adaptándose ou incluso adiantándose a acción delictiva, a Comisaría Xeneral da Policía Científica do Corpo Nacional de Policía, conta con medios precisos e sofisticados para realizar probas de identificación de persoas a través da huella xenética (ADN
e PCR)que permanecen durante varios siglos nos líquidos biolóxicos humanos.

Así mesmo existe un laboratorio de análisis da voz que pode chegar a determinar aspectos fundamentais nunha investigación das realizadas a diario polos homes e mulleres adscritos a labores da Policía Xudicial; tales como a nacionalidade ou orixen xeográfico, a idade, o estado anímico, o sexo, etc. de calquer sospeitoso
As innovacións producidas na tecnoloxía han optimizado a colección, a comparación e o intercambio de evidencias, mellorando a resolución de feitos criminolóxicos. Os increíbles avances ocorridos xa en anos recentes e os que nos deparan para un futuro cercano, según expertos da ciencia policiaco-forense, fan ou farán albergar aos profesionais da policía, moitas promesas.

ROBÓTICA COTIÁ

Jennifer Romero Sanmiguel

Un robot é un dispositivo electrónico xeralmente mecánico que desempeña tarefas automáticamente, xa sexa dacordo á supervisión humana, a través dun programa predefinido ou seguindo un conxunto de regras xerais. Un robot tamén se pode definir como unha entidade feita polo home cun corpo (anatomía) e unha conexión de retroalimentación intelixente que non está baixo a acción directa do ser humano. As accións deste tipo de robots son xeralmente levadas a cabo por motores ou actuadores que moven as extremidades e impulsan ó robot.

Asimismo, o termo robot tamén foi utilizado como termo xeral que define a unha máquina mecánica ou autómata, que imita a un animal, real ou imaxinario; pero actualmente aplícase a moitas máquinas que reemplazan a humanos e animais directamente en certos traballos e xogos. Por último, outro termo, androide, pode referirse a calquera destes, metras que cyborg (“organismo cibernético” ou “home biónico”) pode ser unha criatura que combina partes orgánicas e mecánicas.

Os robots vanse convertir en compañeiros moi comúns nos fogares do planeta no ano 2007 según unha enquisa levada a cabo polas Nacións Unidas. Os robots axudarán máis coa limpeza, a seguridade e o entretemento dentro de tres anos, cando serán xa máis intelixentes e económicos. Ademáis de aspirar as alfombras, os robots realizarán tarefas como cortar o céspede, limpar piscinas e ventás, xogar ó fútbol ou xoguetear na casa. Os robots están sendo utilizados cada vez máis en tarefas como protexer ós seus donos, ser usados en investigacións científicas e incluso en localización de minas antipersoais.


* Crean unha cápsula robot capaz de explorar o interior do corpo humano
Un novo modelo de robot promete revolucionar o campo médico. Trátase dunha cápsula intelixente que se introduce no corpo humano e que é capaz de percorrer o su interior informando dos seus descubrimentos. Dirixido dende fóra por un médico, pode deterse, avanzar máis depresa ou despacio polo esófago e outros órganos internos, á voluntade do especialista. A seguiente xeración destes aparatos poderá facer operacións quirúrxicas sen necesidade de “abrir” ó paciente.

* Crean un robot que camiña sobre a auga
Un robot-insecto dun gramo, capaz de camiñar sobre as augas, foi creado por enxeñeiros norteamericanos copiando o modelo empleado polas chinches acuáticas para moverse sobre superficies líquidas. Ademáis de explorar embalses de auga potable en busca de toxinas, estes robots incorporarán cámaras fotográficas que lles permitirán obter imáxes dixitalizadas do entorno. Asimismo podrán descontaminar grandes superficies mariñas e serán tamén indetectables espías militares.

* Diseñan un robot que come moscas para xerar a súa propia enerxía
A idea é producir electricidade mediante as moscas que atrapa e logo dirixe a través de células de combustible especiais que degradarán a glucosa dos esqueletos dos insectos e liberarán electróns que xerarán corrente eléctrica. Polo tanto, a parte inferior do robot terá restos de excremento para atraer ás moscas e isto daralle un mal cheiro.

A XIMNASIA PASIVA

Noelia Quintáns Doce

A tecnoloxía busca a comodidade das persoas; se non che gusta facer exercicio ou non tes tempo para ir ao ximnasio , estás de sorte: a tecnoloxía e as novas solucións wellness póñencho fácil, gracias a ximnasia pasiva,unha nova forma de adelgazar e poñerte guapa sen moverte do sofá.



A menudo, os anuncios sobre esta tipo de ximnasia, proclaman resultados milagrosos (rápida perda de peso) mentres que se ignoran e contradín os dogmas básicos de pérdida e o mantemento de peso exitoso (reducción da ingestión de calorías e exercicio físico).

BENEFICIOS:
Coa electroestimulación obtéñense efectos secundarios á contracción muscular, o que produce un gasto enerxético, consume a graxa, aumenta a masa muscular e dá como resultado unha mellor apariencia. Favorece a circulación sanguínea e linfática, entón é favorable á rexeneración de tecidos danados e á reabsorción de edemas e hematomas.
Por outro lado, resulta unha arma moi eficaz contra a reuma, xa que contén efectos antiinflamatorios e combate a rixidez e o anquilosamento dos músculos.
INCONVENIENTES:
Non existe consenso entre os profesionales sobre se a ximnasia pasiva adelgaza ou non. Segúndo os eapecialistas, esta técnica é boa como método de fisioterapia, pero non permite reducir peso. Ademais según estes detractores, o exercicio que fan os aparatos de ximnasia pasiva estimulan o músculo e producen unha contracción que o levantan durante unhas poucas horas, pero despois o músculo volve a caer.