A I.A. NA NEUROLOXÍA

Carmen Caldelas Magán

Como a maioría de nós sabemos, I.A. son as siglas do composto “intelixencia artificial” (artificial intelligente).

Unha intelixencia artificial forma parte do campo científico da informática que se centra na creación de mecanismos e máquinas que poden realizar tarefas e amosar comportamentos considerados intelixentes. Enfocado dende outra perspectiva, moitos profesionais afirman que unha I.A. pódese considerar como “unha máquina que pensa coma un humano”.

Mais este concepto non é de todo correcto. Ata a data, aínda non se crearon máquinas capaces de desenvolver accións comparables ás que realiza a mente humana.

A teoría do procesamento da información de Mahoney considera ao ser humano coma un procesador de información a partir de estímulos externos e internos que se van recollendo na memoria, e é capaz de elaborar respostas transmitidas tamén mediante estímulos que compartan certa similitude. Segundo esta, os elementos estruturais do procesamento da información son: por unha banda atopamos o rexistro sensitivo (información interna e externa), tamén a memoria a corto prazo (almacenamento inmediato da información seleccionada) e por último, a memoria a longo prazo (que organiza e dispón a información durante máis tempo). Ademais, as categorías do procesamento son catro: atención (recibe, selecciona e asimila os diferentes estímulos), codificación (simboliza os estímulos segundo estruturas mentais propias), almacenamento (organiza e mantén na memoria os símbolos codificados) e recuperación (uso posterior da información organizada e codificada ante estímulos similares aos que lle ocasionarán).

Relacionado ao ano no que xurde este gran e importante fenómeno, non foi ata 1956 que o termo “intelixencia artificial” veu a luz a mans dun congreso composto por John McCarthy, Marvin Minsky e Claude Shannon, na Conferencia de Dartmouth.

·Intelixencias artificias na Medicina:

O campo da Medicina é un dos máis afectados de forma positiva por estes artefactos, pois require de múltiples e variados procesos que poden facilitarse co uso de I.A.A.S. (infraestrutura como servicio, unha forma de cloud computing que ofrece aos usuarios finais unha infraestrutura de TI a través de Internet). Actualmente, estos aparellos xa están bastante presentes neste campo, pero non en todos os ámbitos.

O seu uso mellorará significativamente a atención dos pacientes e, en xeral, a I.A. ten o potencial para mellorar os resultados entre un 30% e un 40%, á vez que reduce o coste dos tratamentos nun 50%.

Non obstante, como subraia o enxeñeiro Juan José Cerrolaza, investigador do laboratorio BioMedIA, do Imperial College de Londres: "A intelixencia artificial non vai substituír aos médicos, é un aliado".

Algúns exemplares importantes destes aparellos son: 

-SkinVision: en galego, visión da pel. Esta app permite detectar os cancros de pel unicamente ca cámara do noso teléfono móbil. A súa precisión é superior ao 70% no diagnóstico do melanoma, un dos cancros cutáneos que máis mortes ocasiona.

-Biofourmis: Biofourmis é unha startup fundada en Singapur, a cal aproveita o poder da I.A. para mostrarnos patróns personalizados para detectar o deterioro da saúde do paciente en cuestión. Esta app de android será accesible para todas as persoas e xa se está deselvolvendo o seu uso nunha minoría de países: Singapur, China, Xapón...

E coma estes, moitos máis capaces de facilitar o traballo de miles de expertos, como pode ser o sistema quirúrxico Senhance, o sistema robótico Flex ou o proxecto español Broca… entre outros.

·Intelixencias artificiais na neuroloxía:

As enfermidades neurolóxicas son unha causa cada vez máis frecuente de mortalidade e discapacidade, e o seu coidado implica un gasto excesivo para os pacientes e as súas familias, así como para o sistema de saúde en xeral.

Na iniciativa máis grande para impedir a carga de enfermidades a nivel mundial, a Global Burden of Disease Study 2010 estimou que sobre o 30% do total das enfermidades estaba relacionado ca neuroloxía, a psiquiatría e o consumo de substancias. Do mesmo xeito, estímase que custan sobre 800.000 millóns de euros ao ano, só para Europa. Polo tanto, as enfermidades que afectan ao sistema nervioso constitúen unha urxencia e un gran desafío para os traballadores e investigadores desta especialidade.

É aquí onde conectamos os conceptos vertidos inicialmente coa neuroloxía. A postulación de sistemas de I.A. que poidan interactuar cos pacientes nas súas casas ou no centro de saúde máis próximo, cunha formación equivalente ao do médico especialista en neuroloxía, permitiría reducir a falta de igualdade no acceso á saúde e optimizar o coidado dos pacientes con enfermidades neurolóxicas, resolvendo ademais a falta de recursos monetarios e humanos polo seu menor costo e mantemento.

Existen numerosos exemplos de ferramentas da I.A. que se empregaron exitosamente na Medicina e na neuroloxía, concretamente. Estas poden dividirse en tres subtipos de aplicacións: 

1.- I.A. pronóstica: Neste caso estariamos a falar dunha intelixencia artificial encargada de tratar ao paciente despois de recibir o diagnóstico correspondente. Este primeiro tipo constitúe a unha ferramenta que, unha vez engadida á nosa normalidade, a vida laboral será case inimaxinable sen ela.

2.- I.A. de análise: Esta sería bastante máis complexa que a mencionada anteriormente, xa que estaría encargada de coller e analizar todos os datos obtidos nos ámbitos da radioloxía e da anatomía patolóxica. Este segundo, que se basea na interpretación de determinadas imaxes, é o que ten máis vista a ser empregado nos próximos anos.

3.- I.A. de asistencia: Este exemplo sería empregado como ferramenta de asistencia no proceso de diagnóstico, sen a necesidade de que ningunha persoa interveña.

Para as aplicacións de tipo pronóstico, a incorporación de datos provintes de múltiples fontes permitirá reemplazar as escalas actuais por outras moito máis complexas e precisas. Este último subtipo é aínda moi recente e posiblemente será o que demore máis en ser introducido.

Pero súrxennos dúas cuestións ao respecto: Será posible que unha I.A. deselvolva traballos de “conversa” cos pacientes? E, pode chegar a ser viable?

A resposta a ambas cuestións é si. De feito, relacionado a este tema, os últimos traballos a nivel mundial crearon unha nova I.A.: SHOPIA.

Esta intelixencia artificial é capaz de diagnosticar cefaleas cunha precisión perfectamente equivalente á dun neurólogo (ou incluso superar a este), e que poida ser implementada sen barreiras xeográficas, unha característica fundamental para os seus inicios.

Probáronse as capacidades da máquina subministrándolle datos en dous grupos que permitiríanlle ao sistema deselvolver un algoritmo predictor empregando técnicas “latent semantic analysis” e “support vector machine”. O resultado foi o esperado: SOPHIA obtivo un rendemento equivalente ao dos profesionais da saúde, podendo diferenciar cefaleas primarias de secundarias cunha sensibilidade do 90,2% e unha especificidade do 93%, mentres que os neurólogos en promedio obtiveron unha sensibilidade do 82% e unha especificidade do 85%. Polo tanto, un sistema de I.A. pode diagnosticar estas dores de maneira similar á dun neurólogo.

O motivo principal para que o comezo do traballo de SOPHIA sexa relacionado a este tipo de malestar é que constitúe á principal causa das visitas neurolóxicas.

O sistema debe ir mellorando e evolucionando co paso do tempo e os avances dos estudos, pero o que é claro e verdadeiramente certo é que a convivencia ca I.A. atópase moi próxima, e cambiará as novas vidas cotiás antes de que nos poidamos decatar.

O ROBOT DA VINCI

Blanca García Mosquera

A cirurxía robótica é un novo método cirúrxico das últimas décadas que goza dunha morea de ventaxas. Porén, todo neste mundo ten os seus beneficios e as súas limitacións. Tras explicar brevemente a historia e o funcionamento do robot Da Vinci, falaremos sobre as súas vantaxes e dos seus inconvenientes.

HISTORIA

O primeiro uso do que temos constancia do emprego dun robot con fin cirúrxico é do brazo robótico PUMA 560 en 1985 nunha intervención non-laparoscópica. Tras este acontecemento exitoso, outros robots se empregaron co mesmo fin, facilitar a cirurxía. Mais foi o robot da Vinci o que abreu un novo camiño neste mundo da cirurxía robótica.

O sistema de cirurxía robótica Da Vinci foi o primerio en ser aprobado pola FDA (Administración de Alimentos e Medicamentos) para a ciruxía laparoscópica en xeral no ano 2000. Foi aprobado para os seguintes procedementos:

-Cirurxía urolóxica

-Cirurxías xerais laparoscópicas 

-Cirurxías xerais toracoscópicas non-cardiovasculares

-Procedementos toracoscopicamente asistidos de cardiotomía.

Tras isto, o robot Da Vinci e a cirurxía robótica continuaron o seu camiño mellorando co paso do tempo.

A primeira operación en Galicia realizada con este robot foi en Vigo o 13 de marzo de 2019 a unha paciente que se someteu a unha histerectomía e linfadenectomía e resultou exitosa.

FUNCIONAMENTO

O cirurxián traballa sentado frente un monitor que lle ofrece unha visión de alta calidade da zona operada. Isto débese a que un dos brazos do robot ten incorporada unha cámara, polo tanto, o cirurxián poderá facer desprazar a imaxe cara onde queira ou ampliar, ata pode chegar a ver a anatomía microscópica se fose preciso. Dende alí tamén manipula os brazos do robot, equipados cada un cun instrumento cirúrxico diferente. 

Ao paciente, unha vez é sedado, instálanselle os 8 puntos de acceso a onde se acoplan os brazos do robot e unha vez dentro, serán esclavos do cirurxián. Os axudantes do cirurxián tamén poden axudar sinalando ou debuxando sobre a pantalla, dando a coñecer as súas impresións. 

Todo isto está conectado a un ordenador que é como o “cerebro” do robot Da VInci.

BENEFICIOS E LIMITACIÓNS

Igual que todo nesta vida, o robot Da Vinci tamén ten as súas vantaxes e os seus inconvenientes. A continuación, algúns deles:

> BENEFICIOS:

-Menos secuelas e dor postoperatoria

-Invasión mínima

-Menos complicacións

-Recuperación máis rápida

-Mellor visión do paciente

-Control do temblor

Mais… “Por moitos artiluxios que se incorporasen a un quirófano, nada sería posible sen o coñecemento e as mans expertas do cirurxián.” (Pedro Guillén)

Despois diso:

> LIMITACIÓNS:

-Tamaño do robot (moitos quirófanos non son o suficientemente amplos para traballar co robot)

-Variedade de instrumentos limitada

-Tempo de preparación do robot

-Moi caro de comprar e manter xa que os seus refugables, por exemplo, costan moitos cartos (o mantemento do robot da Vinci pode chegar a acadar un custo superior ao millón de euros anuais)

Con isto, xa coñecemos un pouco mellor este robot, que probeblemente sexa nun futuro, non tan afastado, común nos quirófanos.

GRANJAS VERTICALES

Clara Rodríguez Castro

Las granjas verticales serán edificios de unos 30 pisos; con paredes de cristal, un panel solar encima y un sistema de irrigación en el que se purifican aguas residuales, en los que se plantarán frutas y verduras.

Los cultivos, al estar en un ambiente controlado, no tendrán graves enfermedades y se evitarán grandes pérdidas. Todos los alimentos podrán ser cultivados orgánicamente, sin pesticidas, herbicidas, fertilizantes, etc. Los nuevos sistemas de producción y las nuevas tecnologías contribuirán a una producción más eficiente, sin depender de las temporadas ni condiciones meteorológicas.

Gracias a estas granjas muchos campos de cultivo podrán transformarse en bosques lo que contribuirá a mitigar el cambio climático, gracias a su capacidad de disminuir el CO2.También será una manera de aprovechar la tierra, la cual en un futuro será escasa debido al crecimiento de la población.

Formación de una granja vertical:

1.- Paneles de cristal.- Contienen una capa transparente de óxido de titanio que elimina los contaminantes y hace que el agua se deslice lo mejor posible. Así los cristales se ensucian menos y permite una mejor entrada de luz a la granja. El agua se recoge para su tratamiento.

2.-Sala de control.- Desde aquí el cultivo se regula las 24h del día.

3.- La arquitectura.- Tiene forma circular, lo que permite aprovechar mas el espacio y que en el centro haya una mejor iluminación.

4.- Los cultivos.- La granja podría cultivar frutas, verduras, carne, pescado, etc. Habría alimento para unas 50.000 personas al año.

Mecanismos:

1.- El cosechero.- Monitores de frutos y verdura con un ojo electrónico, que utilizan la detención del color para comprobar el grado de madurez.

2.- El campo.- Cuanto más pequeñas sean las cosechas habrá más capas por planta.

3.- La piscina.- En ella se acumula el riego y de ella parte el sistema de irrigación.

4.- El alimentador.- Este sistema dirige un programa que controla las cantidades de agua y luz para los diferentes cultivos.

Fuentes de energía:

1.- Paneles solares: Son una de las fuentes de energía de la granja. Estos paneles giran en la dirección del sol y sirven para refrigerar la granja.

2.- Turbina de viento espiral: Otra fuente de energía para la granja, genera energía eólica.

3.-El sistema de evapotranspiración : Situado en el límite de cada planta. Sus tubos acumulan agua de la humedad, que puede ser embotellada y vendida.

4.- Las pipas: Dentro de ellas hay un líquido muy frío que atrae los vapores que luego son recogidos a medida que se licuan.

5.- Sistema de tratamiento de las aguas residuales: Las aguas grises del sistema de alcantarillado de la ciudad son tratadas a través de una serie de filtros. Estas aguas como no son potables se pueden utilizar para el riego.

6.- Otra fuente de energía: Las partes no comestibles de las plantas y los residuos de los restaurantes podrían transformarse en combustible.

A CAMUFLAXE ÓPTICA

David Núñez Gerpe

Os Xaponeses fan realidade un soño, a capa invisible ou camuflaxe óptica, esta capa é obra do xaponés Susumu Tachi e un grupo de científicos xaponeses. Esta capa permite atravesar coa mirada a quen a leva posta, o efecto non é total pero de momento so é un proxecto, quen sabe se nun futuro o efecto será total.

Está feita dun material “retro-reflexivo” cuberto, de arriba abaixo, con pequenas mostacillas que reflexan a luz. A capa tamén conta con cámaras que proxectan o que está detrás de quen a leva posta na parte dianteira e viceversa. O efecto, como demostrou o equipo xaponés na feria de San Francisco, é facer que quen leve posta a capa, fúndase co seu entorno. Ten un visor que combina imaxes en movemento e que as reflejarlas a distancia en prendas de roupa, crea a ilusión da transparencia da materia e da apariencia de invisibilidade. Utilizouse o material para recubrir unha bola, un ladrillo e unha capa. Pero para que esta capa de “invisibilidade” funcione, tendría que ter seis cámaras estereoscópicas incorporadas, e estar cuberta por 11,6 millóns de “hiperpíxeles” (cada un deles cun visor electrónico moi brillante) e ademais estar controlada por unha computadora super rápida que se alimente dunha fonte de enerxía incorporada no atuendo.
A técnica empleada é moi simple: proxéctase unha imaxe do que está detrás dunha persoa, sobre a roupa que viste nese momento, ou sexa, que hai cámaras detrás desta persoa grabando a imaxe que está detrás dela, logo, esta imaxe pasa por unha computadora e esta dalle a señal a un proxector que está diante da persoa, que reproduce a imaxe na súa roupa. O resultado do experimento é sorprendente, xa que gracias ó dispositivo óptico incorporado á roupa, engañase ó cerebro dándolle a impresión de que a persoa objeto do experimento é transparente.

Esta técnica pódese aplicar a una escena real en movemento a través dun retrorreflector (conxunto de espellos que reflexan desde diversos ángulos nun espacio determinado).
É este retrorreflector o que, estratéxicamente situado, reunifica o mundo separado por un objeto material, ofrecendo á vista unha imaxe estereoscópica do “outro lado” que fabrica a engañosa ilusión de que ese obxeto material é transparente.

O propósito destos traballos sobre a realidade virtual consiste, por un lado, en desenrolar un dispositivo que permita a un observador tocar un obxeto virtual como se fose real. Para este traballo emprégase tamén a “visión cristalina”, moi adecuada para conseguir un efecto de “realidade aumentada”. Esta realidade aumentada é a que permite confundir, ou unificar, una escena virtual cunha real, e é a que pode conseguir que unha man real poida ser observada intervindo nun espacio dixital.
Pero a investigación do profesor Tachi está todavía nunha primeira fase. Nun futuro, permitirá a creación de obxetos camuflados casi transparentes e podríase aplicar a distintas áreas, como a medicina e a aviación. Pero ten tamén outros usos como por exemplo, os cirurxiáns poderían ver a través dos seus dedos e do instrumental mentras operan. No caso da aviación, os pilotos poderían facer transparentes os chans das cabinas.
Actualmente está en proceso a segunda fase deste novidoso e sorprendente efecto óptico. Pretende incorporar a esta tecnoloxía óptica, membranas nanotecnolóxicas. A membrana en cuestión, incorporará a tecnoloxía óptica necesaria para este efecto estereoscópico.
Aínda que este camuflaxe óptico é unha mellora dun proxecto anterior, quédalle moito por evolucionar, quen sabe se nun futuro lonxá patentarase este camuflaxe, e venderase nas tendas locais.

Robótica: a razón artificial

Borja Lorenzo Lafuente

Dende o principio dos tempos, o home desexou crear vida artificial. Empeñouse en dar vida a seres artificiais que lle acompañen na súa morada, seres que realicen as súas tarefas repetitivas, tarefas pesadas ou difíciles de realizar por un ser humano. A robótica é un concepto de dominio público. A maior parte da xente ten unha idea do que é a robótica, sabe as súas aplicacións e o potencial que ten; con todo, non coñecen a orixe da palabra robot, nin teñen idea da orixe das aplicacións útiles da robótica como ciencia

Pero, que é un robot? Un robot é un dispositivo electrónico, xeralmente mecánico, que desempeña tarefas automaticamente.
E como funciona? Os sensores do robot (o que para nós son os sentidos) detectan un obxecto. O microprocesador recibe o sinal de entrada dos sensores, procésaa e envía un sinal de saída. O sinal de saída do microprocesador chega aos motores que fan que as rodas viren.

Os tres principios ou leis da robótica segundo Isaac Asimov son:
- Un robot non pode magoar nin permitir que sexa magoado ningún ser humano.
-O robot debe obedecer a todas as ordes dos humanos, excepto as que contraian a primeira
-O robot debe autoprotegerse, salvo que para facelo entre en conflito coa primeira ou segunda lei.

A día de hoxe utilízase aos robots para levar a cabo tarefas sucias, perigosas, duras e repetitivas que os humanos non queremos facer. Están enfocados principalmente a un uso industrial e de desenvolvemento e investigación, os ámbitos máis destacables de uso son: a automoción, o medicamento e a exploración.
Para o futuro prevese: a incorporación da robótica no sector servizos orientado sobre todo á mellora de vida do ser humano, a explotación do robot orientado ao entretemento, coa creación de robots que funcionan como xoguetes e o campo I D de case todas as empresas está buscando unha robotización dos sistemas por exemplo, o medicamento, a telefonía, a industria en xeral, etc. Outro campo que presenta unha importante robotización é o das forzas armadas, case todo o mundo está interesado en equipar as súas forzas armadas con robots para evitar baixas humanas. Tamén a nanotecnoloxía está cada vez máis explotada grazas á utilización desta na construción de robots e como non, a investigación no campo dos átomos para buscar a máxima flexibilidade nos robots.
A conclusión de todo isto é que a robótica ten unha gran importancia sobre a industria, destacando a aplicación cooperativa en cadea dos robots, que a robótica é un campo que segue unha liña crecente e que a súa utilización é en beneficio do ser humano.

A NANOTECNOLOXÍA

Silvana Lema Saborido

A nanotecnoloxía é un conxunto de técnicas que utilizan para manipular a materia a escala de átomos e moléculas. Nano, é un prefixo grego que indica unha medida, non un obxeto. A diferencia da bitecnoloxía, de onde “bio” indica que manipula a vida, a nanotecnoloxía fala soamente dunha escala.

Aínda que as investigacións actuais con frecuencia faise referencia a nanotecnoloxía ( en forma de motores moleculares, computación cuántica, etc) , é discutible que a nanotecnoloxía sexa unha realidade hoxe en día. Os progresos actuais poden calificarse máis ben de nanociencia, corpo de coñecemento que senta as bases para o futuro desarrollo dunha tecnoloxía baseada na manipulación detallada de estructuras moleculares.As nanotecnoloxías prometen beneficios de todo tipo, dende aplicacións médicas novas ou máis eficientes a solucións de problemas ambientais e moitos outros; noentanto, o concepto de nanotecnoloxía aínda non é moi coñecido na sociedade.

O premio Nobel de Física Richard Feynman foi o primeiro en facer referencia as posibilidades da nanotecnoloxía no célebre discurso que deu no Caltech(Instituto Tecnolóxico de California) o 29 de Decembro do 1959.Outro visionario desta área foi Eric Drexler que predixo que a a nanotecnoloxía podría usarse para arranxar moitos dos problemas da humanidade, pero tamén podría serrar armas poderosísimas.

Actualmente , arredor de 40 laboratorios en todo o mundo canalizan grandes cantidades de diñeiro para a investigación en nanotecnoloxía. Unhas 300 empresas teñen o término “nano” no seu nome , aínda que todavía ai moi poucos productos no mercado.

En España, os científicos falan de “ nanopresupuestos”. Pero o interese medra, xa que hubo un par de congresos sobre o tema: en Sevilla, sobre as oportunidades de inversión, e en Madrid, ca reunión entre responsables de centros de nanotecnoloxía de Francia, Alemaña e Reino Unido na Universidade Autónoma de Madrid.

Espérase que as futuras aplicacións multipliquen a eficiencia das fontes de enerxía
renovable, impulsen a menciña rexenerativa ou aceleren o desarrollo de ordenadores máis potentes.

LA CONDUCCIÓN AUTOMÁTICA

Noel Miguéns González

En el 2008 va a salir al mercado el primer coche con sistema self-driving, es decir, que es capaz de conducir él mismo. Su potencia es tal que permitiría conducir a 80km/h por ciudad con tráfico denso.

Esto, que parece más ficción que realidad, se consigue mediante sensores láser y reconocimiento de imágenes a través de cámaras de vídeo, que se comunican directamente con el ordenador del coche, y éste traduce las percepciones en órdenes para el acelerador, el freno y la dirección.

Es una cuestión de tiempo, pero ya está disponible en algunos países. Se trata del sistema avanzado de asistencia al conducto, y lleva dos aparatitos instalados: por una parte un control automático de velocidad basado en radar que mantiene la distancia con los coches de delante y detrás, acelerando y decelerando como corresponda. Por otra parte está el Lane Keep Assist System, que por medio de una cámara en el retrovisor vigila las líneas de la carretera y gira las ruedas por sí mismo para mantener el coche donde corresponde.

Por 1.400 euros es un chollo, aunque no permite echar una siesta: el coche comprueba cada 10 segundos que el conductor está despierto y con las manos en el volante. El funcionamiento , es exquisito, aunque un tanto brusco en las aceleraciones.

Una de las primeras marcas Volkswagen Passat cuya dirección, acelerador y frenos han sido modificados para que un ordenador pueda controlarlos. El vehículo está dotado de un láser en sus parachoques, de un radar y de un GPS.

Los avances de la inteligencia artificial deberían permitir producir en masa automóviles que conduzcan solos de aquí al año 2030, Hoy hay vehículos que son capaces de conducir casi 150 kilómetros sin ninguna intervención humana, y de aquí a 2010 esa distancia debería ser de 1.500 kilómetros .Estos vehículos van a cambiar nuestra vida, estos automóviles permitirán a los ciegos, a las personas de edad avanzada y a los niños tener una gran autonomía de desplazamiento.

La conducción automática permitirá que haya menos accidentes debido a la velocidad que sera regulada automáticamente mediante el ordenador, por lo tanto habra menos muertes en la carretera debido a la velocidad y a la imprudencia de los conductores. Otra ventaja muy importante se dara en los casos de que un conductor vaya borracho porlo tanto si se queda dormido el coche parara por si solo y asi no permitira que haya un accidente.

ROUPA INTELIXENTE

Adrián Castroagudín Silva

A roupa xa non brinda so abrigo,confort ou a posibilidade de seren mais ou menos atractivo.
O chiste está en transformalas tamén en elementos útiles e funcionais.
A esto se lle chama roupa intelixente. Chamamos intelixentes ás novas prendas de roupa que,debido ás súas caracteristicas especiais,mellora a nosa calidade de vida.Grazas aos novos avances na tecnoloxía,a roupa intelixente xa é un feito.


En Nova York,a empresa Sensatex diseña e fabrica unha prenda que permite coñecer on-line o estado da persoa.Non se deiferencia dunha camiseta normal,pero ocultos nas súas fibras hai diversos sensores que monitorean funcións orgánicas e envían os datos obtidos a ordenadores inalámbricos.Pode ser usado para deportistas,medicos ou incluso mesmo para o exército.
O actual dirixente da empresa International Fabric Machines ,ten diseños de zapatillas que cambian de cor debido ás distancias recorridas ou covertores de cama que graduan a intensidade da luz.

A enxeñeira textil Patricia Marino cita:

"La ropa inteligente en algunos casos combina la ingeniería de tejidos con la microelectrónica, con la incorporación de sensores que cumplen distintas funciones (telefonía, control remoto, alarma de seguridad, diversión, etcétera) y tienen la posibilidad de que la ropa se pueda lavar, ya sea a mano o a máquina.Los nuevos desarrollos pueden incorporarse desde la fibra; en ese caso se realizan producciones a muy gran escala y hace falta un mercado muy global para absorberlo. También es posible innovar en el tejido a partir de las terminaciones en la fase final del proceso textil, un emprendimiento más accesible para nuestra economía."

Mediante estas prendas,poderiase intercambiar información con outra persoa mediante un simple apretón de mans,escoitar música apretando un boton do teu xerseiou levar escrito mensaxes luminosos na parte de atrás da túa chaqueta. Ata se comeza a falar de roupa que non necesita que a limpen ou mesmo en Inglaterra se está a desenvolver roupa que se adapta ao clima.

A famosa marca de prendas deportivas Nike xa ten as súas patentes neste campo de tecnoloxía como,por exemplo,como zapatillas deportivas con música incorporada,traxes de baño especiais e roupa antisuor, entre outros.

No ámbito médico,podese destacar a invención de prendas que administren automáticamente os medicamentos do emfermo,un diabético,poderiase tomar a súa insulina sempre,ainda que sexa un pouco despistado.


E, para rematar, o favorito das féminas: o probador do futuro.

MÚSICA E INTELIXENCIA ARTIFICIAL A TRAVÉS DO ORDENADOR

María Lagoa Jamardo

Un ordenador é un sistema dixital capaz de procesar datos a partir dun grupo de instruccións, denominado programa. En resumo, o ordenador é unha dualidade entre hardware (parte física) e software (parte lóxica).

EDSAC foi o nome que se lle deu ao primeiro ordenador do mundo, que foi desenvolvido na Universidade de Cambrige polo equipo de Maurice V.Wilkis, posto en marcha en Abril de 1949.

Desde a invención dos ordenadores moitos compositores probaron modelos matemáticos que foron pensados para incorporar procesos de composición musical, tales como os sistemas combinatorios, que conseguiron crear unha música interesante e desde entón avanzaouse moito na utilización de formalismos matemáticos e modelos de computación na composición.

Boulez e os traballos estocásticos de Xenakis son uns exemplos excepcionais. A música culturalmente nunca foi tan complexa coma nestes momentos. Os cambios prodúcense a unha velocidade moi grande. A estética non evoluciona tan rápido como os avances tecnolóxicos. Vivimos nunha sociedade high- tech, que é a do Século XXI. A teoría non contempla os novos sintetizadores e as vías que inventamos para traballar co sonido: usar o ordenador como un asistente na composición dunha peza de música.

O ordenador toma unha idea xeral e desenvovle partituras ou ben audio grabado. Os sonidos resultantes non teñen a calidade artística inherente ao talento humano, pero sen duda son un interesante grupo de notas.

ROBÓTICA COTIÁ

Jennifer Romero Sanmiguel

Un robot é un dispositivo electrónico xeralmente mecánico que desempeña tarefas automáticamente, xa sexa dacordo á supervisión humana, a través dun programa predefinido ou seguindo un conxunto de regras xerais. Un robot tamén se pode definir como unha entidade feita polo home cun corpo (anatomía) e unha conexión de retroalimentación intelixente que non está baixo a acción directa do ser humano. As accións deste tipo de robots son xeralmente levadas a cabo por motores ou actuadores que moven as extremidades e impulsan ó robot.

Asimismo, o termo robot tamén foi utilizado como termo xeral que define a unha máquina mecánica ou autómata, que imita a un animal, real ou imaxinario; pero actualmente aplícase a moitas máquinas que reemplazan a humanos e animais directamente en certos traballos e xogos. Por último, outro termo, androide, pode referirse a calquera destes, metras que cyborg (“organismo cibernético” ou “home biónico”) pode ser unha criatura que combina partes orgánicas e mecánicas.

Os robots vanse convertir en compañeiros moi comúns nos fogares do planeta no ano 2007 según unha enquisa levada a cabo polas Nacións Unidas. Os robots axudarán máis coa limpeza, a seguridade e o entretemento dentro de tres anos, cando serán xa máis intelixentes e económicos. Ademáis de aspirar as alfombras, os robots realizarán tarefas como cortar o céspede, limpar piscinas e ventás, xogar ó fútbol ou xoguetear na casa. Os robots están sendo utilizados cada vez máis en tarefas como protexer ós seus donos, ser usados en investigacións científicas e incluso en localización de minas antipersoais.


* Crean unha cápsula robot capaz de explorar o interior do corpo humano
Un novo modelo de robot promete revolucionar o campo médico. Trátase dunha cápsula intelixente que se introduce no corpo humano e que é capaz de percorrer o su interior informando dos seus descubrimentos. Dirixido dende fóra por un médico, pode deterse, avanzar máis depresa ou despacio polo esófago e outros órganos internos, á voluntade do especialista. A seguiente xeración destes aparatos poderá facer operacións quirúrxicas sen necesidade de “abrir” ó paciente.

* Crean un robot que camiña sobre a auga
Un robot-insecto dun gramo, capaz de camiñar sobre as augas, foi creado por enxeñeiros norteamericanos copiando o modelo empleado polas chinches acuáticas para moverse sobre superficies líquidas. Ademáis de explorar embalses de auga potable en busca de toxinas, estes robots incorporarán cámaras fotográficas que lles permitirán obter imáxes dixitalizadas do entorno. Asimismo podrán descontaminar grandes superficies mariñas e serán tamén indetectables espías militares.

* Diseñan un robot que come moscas para xerar a súa propia enerxía
A idea é producir electricidade mediante as moscas que atrapa e logo dirixe a través de células de combustible especiais que degradarán a glucosa dos esqueletos dos insectos e liberarán electróns que xerarán corrente eléctrica. Polo tanto, a parte inferior do robot terá restos de excremento para atraer ás moscas e isto daralle un mal cheiro.

Novos inventos musicais: ¿instrumentos ou tecnoloxía?

Nazaret Agrasar Crespo

Algúns inventos teñen cambiado a maneira de producir melodías:



* Unha chaqueta de licra que ensina a dirixir orquestras

Un director pode practicar frente a unha orquestra sintetizada que responde ós seus movementos. Cando unha persoa leva a chaqueta, esta conéctase cun sintetizador de música, o cal automáticamente toca varias pezas.

* O Accordiatron, o acordeón do futuro

O Accordiatron ten unha forma parecida a un acordeón e tócase similarmente a este. Sen embargo, o que produce a música non é o aire comprimido na concertina senón as sinais transmitidas dixitalmente a un ordeador o cal convírteas en sons musicais.

* Cando o movemento crea música

O ‘zapato expresivo’ está formado de sensores instalados na suela que, conectados a un ordeador, responden ás variacións en presión do pé do bailarín. Ó resultado é que non só o baile expresa a música senón que a música expresa o movemento.

* O e-mail musical

Este e-mail comeza a toca-la canción ó ser aberto, sen necesidade de que o seu destinatario esté en línea cando o recibe. Esta innovación é posible grazas á tecnoloxía chamada " Koan Vector Audio", a cal permite escribir música con dez caracteres do ordeador.

* O sintetizador de vento

É un instrumento musical electrónico que se toca como un instrumento de vento: saxofón, trompeta o clarinete. Moita xente ó ve-lo tocar non nota que se trata dun instrumento electrónico. O instrumento en sí mesmo non produce sons, só secuencias de control para ser reproducidas por un sintetizador de son tradicional.

* Novas guitarras

A CLONACIÓN

Alberto Otero García

En xenética,a clonación é o proceso de facer copias de un fragmento concreto de ADN, normalmente dun xene. Para conseguilo, aíslase o pedazo de ADN que se vai a clonar e introdúcese nun microorganismo (que adoita ser unha bacteria ou un ovocito) para obter un gran número de copias dese fragmento de ADN grazas á reprodución do microorganismo.

Tamén se pode definir un clon como un organismo multicelular que é xeneticamente idéntico a outro. Este proceso de clonación é simple: primeiro cóllese o núcleo dunha célula adulta e introdúcese nun óvulo sen núcleo para fecundalo; ese óvulo pronto comezará a dividirse ata formar un embrión e un novo individuo coa misma dotación xenética do doante da célula.

Porén, este sistema dou lugar a algúns inconvenientes, como o exemplo da famosa ovella Dolly que morreu por problemas similares aos dunha vellez prematura. Este fenómeno é producido porque a célula da que estraeron o ADN era xa adulta; iso significa que se tiña dividido varias veces antes da clonación, polo que a lonxitude dos telómeros era moi baixa, o que produciu que as células se deixasen de reproducir antes do normal, polo que se dou a vellez prematura.

Un exemplo de clonación na natureza son os xemelgos univitelinos, que se chaman así porque proceden dun mesmo cigoto. Estes seres comparten a misma dotación xenética polo que se poden chamar clons un do outro.

Hai outro tipo de clonación que se denomina clonación terapéutica. O proceso de obtención das células é o mesmo có da clonación de individuos.

A clonación terapéutica consiste en conseguir tecidos, e incluso órganos, mediante a clonación de células do paciente. Coa clonación terapéutica non sería necesario esperar a que faleza un doante para extraer a doazón, xa que os inxertos produciríanse en función das necesidades, e como proceden do propio receptor as posibilidades de rexeitamento son mínimas. Este tipo de clonación serviría para o tratamento de queimaduras e perdas de pel, así como para realizar transplantes, xa que con este método pódese chegar a obter órganos humanos.

Estes avances poden reflectir esperenzas alentadoras e poderiamos pensar que xa está todo resolto e que se poderían empezar a utilizar pero, por desgraza, non é así, xa que estes procesos distan de ser de todo fiables e de poderse traballar con seres humanos.
Teremos que esperar a que apareza un novo Einstein e resolva os milleiros de enigmas que agacha o mundo da clonación, pero ata o de agora xa lle adiantaron o traballo centos de científicos en todo o mundo.

O FUTURO NO CINEMA

Moitos escritores (Dick, Asimov, Orwell, Clarke, Verne...) tiveron visións do futuro, cada un dende a súa época, que propuñan mundos convulsos e (en maior medida canto máis contemporáneos) case sempre decadentes. Viron vir dende lonxe problemas que aínda hoxe algúns non queren recoñecer. O cinema fixo moito para divulgar estas visións e son precisamente os filmes que adaptaron estas novelas os que figuran no Olimpo das melloras cintas de ciencia ficción. Algunha amósanos o perigo da rebelión das máquinas, coma o HAL de ‘2.001: A space odyssey’ (Stanley Kubrick, 1968) ou o invulnerable androide de ‘I, robot’ (Alex Proyas, 2004), adaptacións as dúas de relatos de Arthur C. Clarke e Isaac Asimov respectivamente. A perversión da sociedade no futuro centra o filme ‘1984’ (Michael Radford, 1984), versión cinematográfica da novela de George Orwell, no que o Grande Irmán vixía pola pervivencia do pensamento único e a anulación dos sentimentos das persoas, e tamén a máis escurantista ‘Dark City’ (Alex Proyas, 1998), máis ben un conto de terror posmoderno. Todo o contrario ao absurdo final que Steven Spielberg deu a un filme aceptable coma ‘AI’ (2001), un proxecto orixinal de Stanley Kubrick, no que evidencia unhas carencias en materia científica que quedaron aínda máis patentes en ‘Minority report’. 'The matrix’ (irmáns Wachowski, 1999) e, sobre todo, ‘Blade runner’ (Ridley Scott, 1982), dous dos mellores expoñentes dentro deste xénero, abordan ao tempo ámbolos dous aspectos: a tiranía do ser humano do futuro e o levantamento da máquina contra o seu creador. Outros filmes coma ‘Gattaca’ (Andrew Niccol, 1997) advirten dos perigos que supón o home para o propio home, un pouco na liña que Orwell denunciaba (dun xeito non tan encuberto) ao nazismo ou Aldous Huxley no seu ‘Un mundo feliz’. É un erro supor que o cinema só abordou o tema do futuro nas últimas décadas. Un dos pais do cinema, George Méliès, cravou o seu proxectil no noso satélite na súa adaptación de Jules Verne ‘Viaxe á lúa’ (1902). Fritz Lang, pola súa parte, adiantouse medio século aos seus herdeiros con ‘Metropolis’ (1926), de visión obrigada para entender tanto a evolución da técnica coma da arte cinematográfica. Outros títulos a destacar poderían ser THX 1148 (George Lucas, 1971), Mad Max (George Miller, 1979), Waterworld (Kevin Reynolds, 1995), ‘Abre los ojos’ (Alejandro Amenábar, 1997), ‘O quinto elemento’ (Luc Besson, 1997) ou mesmo a visionaria ‘Sleeper’ (Woody Allen, 1973). Filmes coma a cadenciosa ‘Dune’ (David Lynch, 1984), a supertaquilleira triloxía de ‘Star Wars’ (George Lucas, 1977) ou a terrorífica saga que comeza ‘Alien, o oitavo pasaxeiro’ (Ridley Scott, 1979) deben ser, máis ben, considerados filmes de aventuras.